revolver

**********

"Please, don't wake me, no, don't shake me. Leave me where i am - i'm only sleeping"

- the beatles, 'i'm only sleeping'

hindi ko masisisi 'yung pinapanood ko kagabi. e sa gusto kong manood e. kung tutuusin nga di ko pa tapos 'yung "one missed call 2" e. kaso inaantok na ako. tutal 11:30 na nun. natulog na ako. pero bago matulog, inalarm ko muna si ultraman 5510: 3:30 am kinabukasan, yun e dahil may pasok pa ako ng 7 nang umaga.

kinabukasan, nagising naman ako nang maaga. nope, wala akong narinig na alarm mula kay ultraman. nagising ako ng 5:30, maaga para sa 7:00. 5:30 dapat umaalis na ako ng bahay pero mukhang tinatamad na akong pumasok. sira na ang mood ko.

umalis din ako ng bahay. papasok. iniwan ko ang bahay nang nakakunot ang noo ganap na 6:45 ng umaaga. 15 minutes to late. parang michael learns to pop, este rock. pero agad namang nawala yung kunot ng noo ko dahil nakasabay ko sa tricycle yung cute naming kapitbahay na hindi ko alam ang pangalan. nakita lang yung libro niya na may nakasulat na "UST: College of Commerce". parang gusto ko na ulit pumasok.

paglabas ko ng highway, pagtawid, as usual maraming FX ang nag-aabang ng pasahero. nga lang, puro Sm-MRT. walang BLUM. pero kung meron man, trip ko mag-dyip dahil sabado naman at walang trapik.

nilagpasan ko ang isang marron na FX. CUBAO-SM-MRT. paglagpas ko, biglang may tumawag sa pangalan ko. si migs pala. sakay pala siya nung nabanggit na maroon na FX na biyaheng CUBAO-SM-MRT. tinawag niya ako at niyayang sumakay. sakay naman ako. sabi magku-cubao daw siya. LRT. ok. LRT ang ruta ko.

**********


peso: magkano pa-cubao?
migs: 25.
peso: bayad ka na?
migs: oo.

*peso nag bayad ng 100*

peso: e sa LRT magkano? hanggang legarda?
migs: 13.
peso: 13? e di 11 lang?
migs: bakit?
peso: estudyante eh.

**********


hindi pa rin ako marunong umorder ng ticket sa LRT o MRT man hanggang ngayon, kahit na mga dalawampung beses na akong sumasakay. binigyan ko na lang si migs ng kinse, at siya na pinabili ko ng ticket. stored value naman ang gamit niya.

kahit sabado pala tayuan sa LRT. three stations away kasi ang cubao mula sa unang istasyon. lalo sa ganung oras, hobby na kasi ng mga estudyanteng gaya namin ang magpa-late. pero trip ko tumayo sa LRT. kahit hindi ka nakahawak makakabalanse ka dahil sa bagal ng takbo. pero mas trip ko pa rin yung mga subsob moments ko sa MRT pag nakatayo.

maganda ang view sa manila. di tulad ng pagsakay ng tren sa japan kung saan makikita mo ang mount fuji, ang makikita mong view sa pagsakay ng tren sa manila ay mga gulong sa bubungan ng squatter's area, mga batang hubong umiiyak, at mga ibong mala-uwak dahil sa itim ng polusyon. maganda ang view sa manila. alam mo na yun di ba?

**********

"I was alone, i took a ride, I didn't know what i would find there.

Another road where maybe i could see another kind of mind there"

- the beatles 'got to get you into my life'

wala pa yatang bente minutos nasa legarda na kami. magmimini-stop daw muna si migs sa may gastambide habang hinihintay ang kaklase niya, at habang nagpapa-late na rin. sabi ko sasama muna ako sa kanya, tatambay muna ako, dahil base sa txt ng kaklase ko, may quiz daw sa 1st subject namin. next subject na lang papasukan ko dahil ayoko pumasok nang late kahit gustung-gusto kong nagpapa-late tuwing alam kong male-late na ako. late-cheng buhay.

nasa ministop na kami, nagtxt uli yung kaklase ko. wala na daw quiz. sabi ko kay migs papasok na lang ako. mula sa ministop, itinuro na lang niya yung daang tatahakin ko sa napipintong paglalakbay ko sa mga kalye ng maynila papunta sa building naming hugis-hotel.

"deretso lang. pagdating mo sa dulo ng gastam, kaliwa konti, makikita mo na 'yung p.campa", sabi ni migs. nagpaalam na ako at nagsimulang maglakad.

aba pucha, mahaba rin pala ang gastambide! pero nung narating ko yung dulo, pagkakaliwa, gumaan ang pakiramdam ko dahil nakita ko na rin sa wakas ang p.campa.

sa loob-loob ko, tutal heto na ang p.campa, malapit na to sa FEU, magliliwaliw muna ako! maghahanap muna ako ng thrill, tutal late naman na ako. lulubusin ko na ang paglalakbay.

mula sa p.campa, kumaliwa pa ako. noon ko lang nabasa ang mga nakitang kalye. delos santos. dalupan. punta akong dalupan. taas-noo. hawak ang pride na malapit na 'to sa school. maya-maya lang, makikita ko na siguro ang lepanto.

kaliwa, kanan, kaliwa, kaliwa, dalupan, delos santos, nawawalang lepanto, kaliwa pa, lumalayong p.campa, naliligaw na landas. nasaan ang FEU? ang UE? aba'y pucha, ayoko na lang bumalik ng daan dahil mahahalata ng mga taong nanghuhula lang ako ng daraanan. baka mapagdiskitahan pa ako pag nalamang hindi ako taga-doon.

"Please, don't spoil my day, I'M MILES AWAY. And after all i'm only sleeping"

- the beatles, 'i'm only sleeping'

sana nga sleeping lang ako. kaso hindi e. gising na gising ako. nakakakita ako ng mga estudyanteng nakapula, NSTP siguro, ng anong school? nakakakita ako ng mga jeep na hindi ko alam kung saang impyerno bibiyahe o kung sinong demonyo ang isasakay. nakakita ako ng mga pedicab boys na alas-otso ng umaga tumataya ng pustahan sa tong-its. napadaan din ako sa isang lupon ng hiphop na nagtatawanan (pinakakinatakutan ko sa lahat). napadaan din ako sa isang malapit-nang-maging-squatter na structure na mga bahay. dumaan ako sa kalyeng may mga batang nagkikiskis ng watusi sa tae ng aso. marami pang nadaanan - mga aleng naglalaba, mga mamang hubad, mga pulubing namumulubi. may nakabangga pa nga akong girlaloo e.

kanan pa, kaliwa, walang balikan. hawak ang pride na malapit na ang eskwelahang kanina lang e ayaw pasukan, pero ngayon e gusto nang yakapin, h'wag lang magkatotoo ang mga masasamang iniisip na posibleng mangyari habang nilalakad ang malungkot na bahagi ng maynila.

maya maya, sa may kalayuan, may nakita na akong isang daang nakalutang sa langit. nilapitan ko 'yun. hindi ako nagkakamali. nakalutang ang daanan sa langit. lapit pa. riles pala ng LRT yun. sabay tingin sa streetsign - legarda.

sa paglalakbay kong 'yun, sa legarda ako nagsimula, iikot ako't sa legarda din pala babagsak. walang no choice. pihit pakanan, papuntang recto. nang matapat ako sa UE, isa lang ang naisip ko: ang kaklase kong si ben na kamakailan lang e naholdap sa tapat mismo ng UE recto, natangay ang n70. buti naman walang nanutok sa akin.

pihit pakanan, papuntang lepanto. ito yung kalyeng kanina ko pa inaasam na maapakan at malakaran, pero pinagkaitan ako ng mas maagang pagkakataon. sa wakas, malapit na ako. pihit pakaliwa, at natanaw ko na ang building naming hugis-hotel.

papasok na ako.

**********


hindi muna ako pumasok ng room. hihintayin ko na lang matapos ang subject, kahit walang quiz. ayokong pumasok ng late. tumambay muna uli ako sa may lobby ng 6th floor, nagbabasa ng libro. naabutan ako doon ng isang kaibigan, at ikinuwento ko sa kanya lahat ng nadaanan kong paglalakbay nung araw na yun.

peso: naghahanap kasi ako ng thrill e.
kuya rye: thrill? o trip? makikita mo na lang ang bangkay mo dun, kinikiskisan ng watusi ng mga bata.

alam kong katangahan ang ginawa ko. ano nga ba nasa isip ko nung makita yung p.campa at hindi pa ako doon tumuloy? naisip ko kasing kapag sinabing 'p.campa', andiyan na yung overpass pa-morayta. hindi ko inisip na isang mahabang kalye nga pala ang p.campa.

"She said I know what it's like to be dead"

- the beatles, 'she said, she said'

bakit ko pa kasi hindi sinunod 'yung payo ni migs?
tsaka bakit ba kasi hindi ko narinig ang kiriring ni ultraman?
o bakit ko pa kasi pinanood kagabi 'yung 'one missed call 2'?






--peso--

comsci. nursing. stats. accounting. (after math)

**********

for two days, ok ako. at nung second day, inisip kong baka nga "it's for real". na hindi talaga ganun. a sad ending may be, but happy enough to accept the fuckin' fact.

we left in good terms. besprens.

**********


for two days, ok ako. pero nung third day, naramdaman kong di pala. hindi ako mapakali to the extent na labas ako nang labas ng room nung lecture. (trivia: may klase ako sa 4th floor, lumabas ako at nag-CR sa 6th floor, without realizing na may CR nga pala sa 4th floor).


sari-saring future-pictures ang nag-i-slideshow sa utak ko. kung anu-ano. wala na akong maintindihan.

halu-halong boses na rin ang naririnig ko. galing sa akin? o sa kunsensya ko? o sa kwento ng iba? o sa payo ng ilan? o sa kanya - pinapasuko na ako?

hindi ba tama ang naging desisyon ko? o may tama na ako?




**********


finance


now i have these three reasons on why i must restore my deleted hope:

1) wala akong ibang nililigawan.
2) wala siyang boypren.
3) wala akong kakumpitensiya sa kanya.

all i had decided was due to stress. i just wished my three reasons would restore my deleted hope.

naniniwala akong we left in good terms - besprens. pero naisip kong magiging huli lang ang lahat kapag hindi ko na naririnig yung "bells on the hill" sa kanta ng beatles. isang kahangalan ang ginawa ko. at sa buong buhay ko, parang nalaman kong ang pinakamahalagang bagay na itinuro niya sa akin ay ang hindi pagsuko. i may really lose when the right time comes, but no matter what, at least i already learned my lessons.



*********

kelangan ko pa ba ikwento? well, the next tuesday, october 30, nagpunta ako sa kanila. sembreak naman e. tutal, mayo pa kami huling nagkita. binigyan ko siya ng flower. white roses. gusto niya yun eh. peace offering? hindi siguro. siguro dahil siya lang ang alam kong makakapag-restore ng deleted hope ko.

"ngayon pa lang ako nakatanggap ng bulaklak galing sa manliligaw ko." ~ mimitaba

pero desisyon ko naman daw ang lahat. kahit daw sabihin niyang mag-give-up na ako, pero ako 'tong makulit na parang pwet na susunod-sunod, wala na daw siyang magagawa dun. oo nga naman. siguro nga, ako na ang pinakamakulit na na-basted sa buong mundo. (to YOU: ilang na ilang ka na for sure! =p)

pagkatapos nun, aba parang wala lang! nag-laptop na kami, electrico, nag-keyboards, naggitara, nagchess (hindi pala), nagtawanan - parang 4th year HS pa rin kami.

siguro nga kelangan namin kalimutan lahat ng lungkot na nakaugnay sa aming dalawa. sa ganong paraan, hindi man kami, kami't kami pa rin.



"alam kong hindi pupwedeng maging 'tayo'. pero minsan nag-iiba ang ikot ng mundo"
~ soapdish, 'ewan ko'




we still are in good terms. besprens.



**********






"if you want to catch a butterfly...don't run after it, instead sit down and open your hand. it will just land on your palm when it needs to rest... that's the way to find LOVE..."





--peso--

comsci. nursing. stats. accounting. (part 4)

accounting

**********

maglilimang-taon na...at natuto na akong hindi maging emo. siguro dati wala pang kontrol, normal pa sa mga totoy. inihanda ko na rin ang sarili kong ganito, kaya wala nang saysay ang pagpapaka-emo.

maglilimang-taon na rin kaming magkakilala. pero higit pa dun, maglilimang-taon na kaming magkaibigan. dalawa't kalahating taon na rin siyang pumipindot ng calculator at naglalatag ng banig-banig na 12-columns sa sahig kakagawa ng assignment sa accounting.

accounting? binalak kong kumuha ng kursong accounting. plano ko yun nung 3rd yr HS pa lang ako. kaso nagka-subject akong accounting nung 4th year HS, at na-discourage ako dahil sa berdugong adjusting entries na 'yun. 4th year HS, nalaman kong mag-a-IT siya. kaya nagdecide akong mag-CS. 1st year college, nabalitaan kong nag-accounting siya.

marami na akong maiku-kwento tungkol sa kanya. pero alam mo naman kung tungkol saan ang tema ng serye na 'to. then let's have a recap:

1st year HS
recognition night. una ko siyang nakita. star struck ako. yung mukhang yun...yun yung ideal girl ko eh. sa sobrang mangha, di ako naka-akyat sa stage para kunin yung award ko dahil di ko narinig yung MC na tinatawag na pala ako. pero sa mga pelikula lang yun nangyayari.

grades card distribution. and she was in yellow. nakita ko siya, papasok sa school para kumuha ng grades card. kaso, pauwi na ako nun. nagkasalubong kami. hindi niya ako napansin dahil hindi naman kami magkakilala. aba'y parang pelikula talaga ano?!

2nd year HS
inexpect kong kaklase ko na siya. kasi natawag siya sa recognition night eh. kaya nung 1st day, yun nga! kaklase ko siya! at nagsimula na ang kabaliwan ko, na ang dala e pag-atake ng sakit kong ilang taon ko ring tiniis. sakit na kung tawagin ay "emoisis". =p

2nd year din ako nagtapat na crush ko siya. crush pa lang. pampelikula! nung year din na yun siya nagtapat sa akin na wala daw akong pag-asa. kung hindi ako nagkakamali, ang date nun is march 03, 2003. memorable for its date - 030303 or simply 03X3. oha! natatandaan ko pa yan!!! =p

3rd year HS
walang memories. meron ba? wala akong maalala dahil nandito ang lahat ng ilangan sa buhay. outcast kami pareho sa isa't isa. isa lang ang naaalala ko.

magkagrupo kami sa dance sa PE, at pinagkaisahan kami nung dalawa naming kagrupo kaya kami ang ginawang partners. nung nagpapraktis na kami for the first time, may portion nung sayaw na hawak-kamay (yeng constantino). kaya nung magkahawak na kami ng kamay, bigla niya akong tinanong: "o? bakit nanginginig ka? pasmado ka ba?"

4th year HS
siguro dito ko ilalagay lahat ng tuwa ko sa buong buhay ko. she officially proclaimed me as her bestfriend among all the boys. hindi bestfriend ha! hindi rin boyfriend! bestyfriend among all the boys. ibang treatment yun. nakakatuwa. araw-araw kaming naglalaro ng bato-bato-pik. =p

nung mag-field trip kami sa star city, maggagabi na nun, wala na kaming ibang masakyang rides. hinawakan ko siya sa kamay, sabay kaladkad papuntang ferris wheel. nandun kaming dalawa sa isang car. napakasaya kasi...basta.

1st year college
we stayed the same. constant. unifrom. stable. pero nung september 22, ialng araw bago ang bday ko, she told me the thing she told me once way back 2nd year HS. "bestfriend lang talaga e...". tyempong tyempo!!! may report ako nun kinabukasan, may bday ako sa isang araw, at parang may taning na bigla ang buhay ko.

october that year, makulit ako eh. kinausap ko siya nang harapan. umapila ako sa korte. tinanggap niya naman ang panig ko. back to zero kami. again. again. pero besprens pa rin.

2nd year college
mahirap alalahanin pag bago pa eh. mmm...check mo blog niya, baka may mahukay kang kwento: the uncertain world.

**********

sa lahat ng naging kaibigan kong babae, siya lang talaga ang niligawan ko (nanliligaw nga ba ako?). at bilang ganti, dahil ako pa lang daw ang unang nanligaw sa kanya (nanliligaw daw ba ako?), ako pa lang din yata ang may pinakamaraming rejectins na natanggap galing sa kanya. yung nabasa mo sa taas, dalawa lang yata yun, pero hindi pa yun ang lahat ng kwento. sustansya pa lang yan, wala pang rekado.

kung tutuusin, masyadong risky ang ginagawa ko. ilang beses na rin niya akong sinabihan na sumuko na daw ako, na h'wag na lang ako umasa, na try ko daw dumial ng ibang numero, dahil walang kasiguraduhan lahat ng pinaggagagawa ko. tunog negative, pero ang dating sa akin, what if not? ganun siguro ako kakulit. mahirap na raw magbakasakali, pero lahat naman kasi mauuwi lang sa bakasakali. wala naman talagang sigurado eh. nandito na ako, bakit di ko pa lubusin?

sabi nga ni kaibigang madel: "well, if you're friends because you really are.. ok lng. pero kung friend mo lng sya dhel hnhntay mo ang knyang oo, it's unhealthy". am i risky? or just dumb?


**********

october 23, 2007
final rejection. due to continuous hurt and pain and downfall, i officially received her final rejection.

"sa tingin mo ba kung maggi-give-up ka mas makakabuti sa'yo?"
"i think...yes."
"sige.give-up ka na."

tapos, kusa na akong sumuko. after that moment, i felt very comfortable. lumuwag ang pakiramdam ko. sa loob ng mahabang panahon, ito na yung pinaghirapan ko, alam ko rin namang wala ring mangyayari, tapusin ko na. move on. iniwan ko ang ideya ng pagbabakasakali.


for two days, ok ako. at nung second day, inisip kong baka nga "it's for real". na hindi talaga ganun. a sad ending may be, but happy enough to accept the fuckin' fact.
we left in good terms. besprens.

**********

after that night, i realized to have this premonition happened several weeks ago. let me retrieve it from the latest mail i sent to mimitaba as a part of our friendship ritual:

nga pala, kelan lang nag-uusap kami ni val. may nakita lang kaming pattern. di ko maunawaan nang lubos, pero mukhang siya na yata yung nawawala kong kakambal.

mukhang siya na rin yung tinutukoy ni charles darwin na "missing link".


marami kasing instances e. tulad kanina hinahanap ko siya. sabi nung klasmates ko, hinahanap din daw niya ako. tapos, nagkasalubong kami sa hallway, doon ko lang napansin na naka-blue longsleeve din pala siya, tulad ko. naka-pusod yung buhok ko, tulad niya. parehong itm yung bag namin. pareho kaming may balbas. pareho kaming weird mag-isip. magaling siya mag-program, pero magaling ako sa music. parehong-pareho talaga. mas gwapo lang ako.

anyway, here's the pattern we've found (habang nag-uusap kami sa SM):

1) tinanong ko kung kelan bday niya. sinagot niya ako: Nov.07.
2) bigla kong sinabi: ganun? Nov.06 si mimi eh.
3) sabi niya: o? ayus ah! yung "loyal"* ko, Sept.27 'yung bday eh.
4) sabi ko: ay galing! magkasunod kami ng bday!


*loyal - tawag niya dun s girl na talagang minahal niya since HS (or i think, sa pagkakaalala ko, elementary pa daw), pero HINDI naging sila.


well, sounds like this is another charles darwin case. but still THERE is another missing link here. alam mo kung ano? kita mo ba yung analogy?

=D


esep-esep...

**********

labing-siyam na taon na ako. natutunan ko nang hindi maging emo. pero hindi pala normal yung ganun. sapat na sigurong itago mo...para hindi ka magmukhang OA. pero kahit anong gawin mo, hindi mo maikakailang nagdaramdam ka - tuwa man o lungkot - dahil may nakaraan ka at tumatakbo ka.

at least, not overdosed.





--peso--